Sprzedaż Urielowi, biskupowi poznańskiemu i jego następcom czynszu rocznego 60 grzywien, płaconego przez radę miejską miasta Poznania za sumę 2000 florenów węgierskich
Król Jan Olbracht oświadcza, że będąc w wielkiej potrzebie pożycza od biskupa poznańskiego Uriela Górki, swego wiernego i zasłużonego poddanego, sumę 700 złotych węgierskich. Równocześnie przypomina i potwierdza, powołując się na wcześniejszy dokument, tj. konsens królewski na wykup czynszu (dyplom nr 40), który osobiście obejrzał, że jego zmarły ojciec i poprzednik na tronie, Kazimierz Jagiellończyk, w nagrodę za wierną i ofiarną służbę zezwolił kilka lat temu (1489) temuż biskupowi na wykupienie z rąk Barbary Walkerowej (Walkyer), wdowy po mieszczaninie i patrycjuszu poznańskim Janie, i jej małoletnich dzieci czynszu rocznego 60 grzywien średnich groszy polskich (licząc po 48 groszy na grzywnę), zapisanego przez Kazimierza Jagiellończyka jej mężowi za życia (zm. przed 1489) na dochodach miejskich od pożyczonej niegdyś królowi sumy 1300 złotych węgierskich, a płaconego corocznie przez władze miejskie Poznania do skarbu królewskiego [władca mógł zabezpieczyć pożyczkę tylko na swojej własności lub płynących z niej dochodach, a Poznań spełniał ten warunek, bo był miastem królewskim, poza tym było to miejsce zamieszkania wierzyciela]. Biorąc kolejną pożyczkę, król postanawia więc połączyć te dwie różne sumy dłużne (1300 i 700 florenów) i zapisać je na wyderkaf (tj. z zastrzeżeniem prawa odkupu) Urielowi Górce i jego następcom w jednej kwocie 2000 florenów z czynszem rocznym 60 grzywien, zapisanym na dochodach miasta. Jednocześnie zezwala biskupowi na dowolne dysponowanie czynszem wedle jego uznania (darowizny czynione za życia lub na mocy testamentu na rzecz kleru świeckiego i zakonnego, różnych kościołów, tworzenie nowych beneficjów, inne dzieła pobożne), rezygnując z przysługującego królewskiemu majestatowi prawa i przywileju zatwierdzania swoich transakcji. Dalej, zawiesza król na ten jeden raz działanie przepisów konstytucji lub laudum ziemskiego o zakazie erygowania nowych beneficjów kościelnych. Ponadto w chwili spłaty długów przyrzeka w imieniu swoim i swoich sukcesorów oddać wszystkie pieniądze tylko w takiej walucie i o takiej wartości, w jakiej zostały zaciągnięte (złote węgierskie właściwej wagi i próby), bez względu na osobę aktualnego dysponenta czynszu. Czynsz zapisany był Górce „na wieki'', czyli do całkowitej spłaty przez króla lub jego następców zsumowanego kapitału. Dok. sporządzony przez kancelarię królewską na podstawie relacji podkanclerzego koronnego Grzegorza Lubrańskiego.
Oryg. ; perg. ; stan zachowania dok. dobry ; silne przybrudzenie środkowej części strony zewn. (miejsce dawnych okładzin zewn. złożonego dok.) ; miejscami plamy i zabrudzenia perg. ; dwie dziurki na złożeniach ; ślady czterech złożeń (z szeroką zakładką).
Keywords: Miasta; Polska; Biskupi; Poznań (woj. wielkopolskie); Mieszczanie; Dyplomatyka; Czynsz; Magistrat - Poznań (woj. wielkopolskie) - 15 w.; Pożyczki królewskie – Poznań – 15 w.; Wyderkaf – Poznań – 15 w.